fbpx

पशुपति शर्माको ‘दुन्दुभी’



नेपालबहस संवाददाता
 




कुनै पनि सत्यको सँघर्षअघि दुन्दुभी बज्ने गर्छ । गायक पशुपति शर्माले दुन्दुभी फुकीसकेका छन् । अब जन संघर्षको ‘गान्डीव’ उठन मात्र बाँकी हो । शासकहरुले प्रतिक्षा गरदा हुन्छ ।

हो, ‘पशुपति शर्मा’ प्रकरणबाट एउटा सुखद सँकेत मिलेको छ । एउटा गायकको गितसँग आज तर्सिने शासकहरुको लुटको साम्राज्यविरुद्ध भोलीका दिनमा जब योभन्दा चर्का विरोध, विद्रोह र सँघर्ष प्रारम्भ हुनेछन्, त्यसबेला यीनले क–कसका युटूब बन्द गराउलान् ? एउटा गीतबाट थुरथुर हुने कायरहरुले भोलीका दिनमा जनस्तरबाट भडकिनसक्ने शसक्त विरोधको प्रतिकार कसरी गर्लान् ? युवा सँघको धाकधम्कीवाला विज्ञप्तिले त त्यसलाई पक्कै थेग्न नसक्ला ।

पशुपति शर्मा सुरुवात पनि हुनसक्छ, जसले शासकहरुको नाडी छाम्यो । शासकहरु कति लघुताभासले ग्रस्त रहेछन् भन्ने बुझ्न सकियो । अब राजनीतिक मिसनकै तहत यस्ता अभियानहरु धमाधाम सुरु नहोलान् भन्न सकिन्न ।

पशुपति शर्मा सायद दुइ तिहाईको भय र आतंक सामु डराए । कम्युनिष्टहरुले विरोधीमाथि भौतिक आक्रमणसमेत गर्नसक्ने बिगत देखीसकेकाले उनले यो लफडामा नफँसी आफुलाई सुरक्षित बनाए । उनको त कुनै राजनीतिक मिसन थिएन ।

तर, के सबै पशुपति शर्माजस्ता धाकधम्कीबाट डराउने होलान् त ? के भ्रष्टाचार र लुटलाई सबैले सहेरै बसीरहलान् त ? के लुटको यथार्थ, जुन गीतबाट अभिव्यक्त भयो, त्यो सुनेका जनता युवा सँघको धाकधम्कीबाट सँधै डराइरहलान् त ?

भोली राजनीतिक मिसनकै तहत कुनै निडर कलाकार निस्कीनसक्छ । उसले झन् झन कडा गीत गाउन थाल्यो भने शासकहरु के गर्लान् ? हदै भए तिनले ति कलाकारलाई थुन्लान् ? थुने भने के होला ? हिजो कृष्णसेन इच्छुकलाई शाही शासकहरुले थुनेकै हुन्, मारेकै हुन् ।

त्यसपछि के भयो त ? शाही शासन ढल्यो नी हैन र ? जन विरोधका जायज स्वरलाई दबाउन आजसम्म कुन चाहिँ माइकलालले सकेको छ ?

कान्तिपुर दैनिकमा ‘हत्यारो ज्ञानेन्द्र गुट’ भनेर लेख्ने डा. बाबुराम भट्टराई र त्यस्तो लेख छाप्नसक्ने साहसी सम्पादक युवराज घिमिरेलाई सोधौं न, विरोधको स्वर कुन हदसम्म कडा हुनसक्छ भनेर ।

कुकुर’ र सर्प

एमालेका कार्यकर्ता नै थिए, जसले कुनैबेला ‘तालुुखुइले गिरिजा, भारततिर छिरिजा’सम्मका अभद्र शब्दहरु बोलेर देशको बहालवाला प्रधानमन्त्रीको अपमान गर्न हिचकिचाउँदैनथे । त्यसो गर्नु उनीहरुको दृष्टिमा ‘क्रान्तिकारीता’ मानिन्थ्यो ।

दरबारमा विराजमान राष्ट्रप्रमुख तात्कालीन राजा ज्ञानेन्द्रलाई ‘मुर्ती चोर’ अनि युवराज पारसलाई ‘गुण्डा’सम्मका शब्दहरु उरालेर अपमान गर्नेहरु पनि हाल नेकपाका युवा नै थिए । राष्ट्रिय सभामा तात्कालीन एमालेका साँसद गोल्छे सार्कीले काँग्रेस नेता रामचन्द्र पौडेलमाथि हातपात गर्दा एमालेका कार्यकर्ताले थपडी बजाएकै हुन् ।

नेपाली राजनीतिमा भाषाको शिष्टता र भद्रता बिगार्ने काम नेपालका कम्युनिष्टहरुले गर्दै आएका छन् । कम्युनिष्टहरुवीच नै निम्नकोटीको निकृष्ट आरोप प्रत्यारोप हामीले नसुनेको हैन । मोहनविक्रमले पुष्पलाललाई भक्कुमार गाली गरेर ‘गद्दार पुष्पलाल’ शिर्षकको किताब निकालेदेखि नै कम्युनिष्टहरुमा शिष्टता र मर्यादाको अभावको इतिहास पाउँछौं ।

कम्युनिष्टहरुमा बोलीको सोमत पटक्कै हुँदैन । कम्युनिष्टहरु आपसमा बाझाबाझ गर्दा ‘भारतीय दलाल’, ‘रअ र सिआइएको एजेन्ट’, ‘दरबारको नोकर’ आदि अनेक आक्षेप लगाउन पछि पर्दैैनन् ।

पशुपति शर्माले ‘कुकुर’ शब्द उच्चारण गर्दा के आपत्ति भयो ? कुकूरभन्दा बढी खतरनाक र विषालु त सर्प हैन र ? युवा सँघका कार्यकर्तालाई हेक्का रहोस्, कुनैबेला नेकपा (माओवादी)का नेताहरु एमालेलाई ‘घाँसमा लुकेको हरीयो सर्प’ भन्थे ।


सम्बन्धित समाचार