बस्दैन अचेल आमसभा बिस्कुन सुक्ने सुकुलहरूमा

उज्यालोको मुटु छलकपटको तीखा तीरहरूले रोपेर एकहूल बाँदरहरू अँध्यारोको सुरुङ् खनिरहेछ सुरुङ्को प्रत्येक खोपीखोपीमा षड्यन्त्रको काँडा रोपेर नाङ्गा पैतलाहरूलाई हिड्न सिकाई रहेछ बस्तैन अचेल आमसभा बिस्कुन सुक्ने सुकुलहरूमा विद्यालय भत्काएर केवल नाराहरू पर्खाल–पर्खालहरूमा लेख्न सिकाई रहेछ । उज्यालोको पैतलाहरूमा मूर्खताको अँध्यारो काँडाहरू उमारेर वर्तमानलाई रगताम्मे पारी कुल्चेर समृद... थप पढ्नुहोस्