fbpx

चरम भ्रष्टाचारले लोकतान्त्रिक गणतन्त्र व्यवस्थालाई निल्ने भो !


Share This

नेपालबहस संवाददाता    

“लोभीको देशमा ठग भोकै मर्दैन” भन्ने नीति बोकेका नटवरलालहरूलाई भ्रष्टाचारीले जन्माइरहेका छन्”

♠ इन्द्र रिजाल ♠

काठमाडौं । चरम भ्रष्टाचार र व्यथितीले माघ १९ मा राजा ज्ञानेन्द्रको शाही घोषणा ल्यायो । १५ वर्षअघिको त्यो घटनाले यतिखेर लोकतन्त्रका जोखिम र खतरातिर घन्टी बजाइरहेको छ । गणतन्त्रको सर्वोच्च अधिकारी, राष्ट्रपतिको बसोबास ‘महाराज’ को नामबाट जुरेको स्थानमा छ । गणतन्त्रको सर्वोच्च पदाधिकारी र राजतन्त्रका सर्वोच्च पदाधिकारी (पूर्वराजा) को बसोबास १०/८ घरको अन्तरमा छिमेकको रुपमा छ । के होला त लोकतान्त्रिक गणतन्त्रको भविष्य ? यसको औचित्य र सान्दर्भिकता यसै प्रश्नको उत्तरमा अन्तरनिहित हुन्छ ।

यस्तै परिस्थितिमा भ्रष्टमात्र जन्मिदैनन्, “लोभीको देशमा ठग भोकै मर्दैन” भन्ने मार्गदर्शन लिएर नटवरलालहरू पनि सँगसँगै जन्मिन्छन्, जन्मिरहेका छन् । अथवा भ्रष्टाचारीले नटवरलालहरूलाई सहोदर सन्तानका रुपमा पाइरहेका छन् । त्यसैले अजेय सुमार्गी, गोपालबहादुर वा चूडामणिहरू यही परिपाटी, प्रणाली र रसायनहरूका उत्पादनमात्र हुन् । जन्मदाताहरू यस्तै सन्तान जन्माउने प्रजननशक्ति लिएर बसेका छन् ।

पार्टीहरूले आफुसमेत नराम्ररी मुछिएका अनगिन्ती भ्रष्टाचारको अन्त्य गर्न सकेर सुशासन दिन सकेभने लोकतान्त्रिक गणतन्त्रको भविष्य छ । नत्र राजनीतिक ब्यवस्था जतिसुकै राम्रो र बलियो भएपनि भ्रष्टाचारको धमिराले त्यसलाई अवश्य नै कमजोर बनाउँछ । ब्यवस्थामात्र परिवर्तन भयो, अवस्था परिवर्तन भएन । खेलाडी परिवर्तन भएनन्, खेलको नियम पनि परिवर्तन भएन ।

भनाई छ, ‘कुनैपनि सम्पत्ती मालिकबिना बस्नै सक्दैन ।’ सम्पत्तीको मालिक हुने अहिलेको निर्लज्ज तँछाड मछाडको गतिविधि, अवस्था र ब्यवस्थाको प्रतिक हुनपुगेको छ, जहाँ कानुन र न्याय पनि नतमस्तक हुनथालेको छ । यस्तै परिस्थितिमा भ्रष्टमात्र जन्मिदैनन्, “लोभीको देशमा ठग भोकै मर्दैन” भन्ने मार्गदर्शन लिएर नटवरलालहरू पनि सँगसँगै जन्मिन्छन्, जन्मिरहेका छन् । अथवा भ्रष्टाचारीले नटवरलालहरूलाई सहोदर सन्तानका रुपमा पाइरहेका छन् । त्यसैले अजेय सुमार्गी, गोपालबहादुर वा चूडामणिहरू यही परिपाटी, प्रणाली र रसायनहरूका उत्पादनमात्र हुन् । जन्मदाताहरू यस्तै सन्तान जन्माउने प्रजननशक्ति लिएर बसेका छन् ।

को हुन् नटवरलाल ?

ठगको उदाहरण दिनुप¥यो भने दन्त्यकथाको कुनै खलपात्र झैँ नटवरलाल भन्ने नाम लिइन्छ । वास्तवमा नटवरलाल काल्पनिक पात्र होइन साँच्चिकै ठगको उपनाम हो । पेशाले उनी वकिल थिए । उनको वास्तविक नाम मिथिलेशकुमार श्रीवास्तव हो । भारत बिहारको सिभान जिल्लास्थित बाङ्ग्रा गाउँमा सन् १९१२ मा जन्मेका नटवरलाल बिरुद्ध १०० वटा ठगीका मुद्दामा ११३ वर्ष सँजाय तोकिएको र ८ वटा भारतीय राज्य सरकारको फरार सूचीमा थिए । एक छोरीका बाबु नटवरलालले आफ्नो ठगी गतिविधिका क्रममा ताजमहल, लालकिला, भारतीय संसद र राष्ट्रपति भवन पनि बेचेका थिए ।

११३ वर्ष जेल जीवन बिताउनुपर्नेमा उनी केबल २० वर्ष कैदी भए र धेरैपटक जेलबाट सकुशल भागे । उनको सन् २००९ मा मृत्यु भएको उनका वकिल बताउँछन् । तर उनका भाई गंगाप्रसाद श्रीवास्तवको भनाईअनुसार सन् १९९६ मा उनको निधन राँचीमा भएकोले त्यहीँ दफनाइयो । उनको पुख्र्यौली गाउँमा गाउँलेहरूले शालिक बनाईदिएका छन् । नामुद ठग हुनुको गौरव लिन्छन् नटवरलालका विरादरीहरू ।

सत्ताले पालेका यी भ्रष्ट

गत पुस १० गते एकै दिनमा ब्रिटिश भर्जिन आईल्याण्डबाट भित्र्याएको तर राष्ट्र बैंकले स्रोत नखुलेको भनी रोक्का राखेको विवादास्पद ब्यापारी अजय सुमार्गीको ८४ करोड रुपैयाँलाई सर्वोच्च अदालतको अन्तरिम आदेशले बैधता प्रदान गरी रोक्का फुक्का गरिदियो । सोही दिन चौधरी ग्रु्पको पूर्वाधार र मापदण्ड पूरा नगरेको मोबाईल फोन कम्पनीलाई स्वीकृति दियो । सर्बोच्च अदालत भ्रष्टहरूको पौरखी मसिहा भईदियो ।

आफुमाथि लागेको सवाअर्ब भ्रष्टाचारको अभियोगबारे प्रतिवाद गर्दै गोपालबहादुर खड्काले आयल निगमका लागि जग्गा खरिद गर्दा अख्तियारको सहमतिमात्र होइन माओवादी केन्द्रका अध्यक्ष प्रचण्ड प्रधानमन्त्री हुँदा उनको सहमति लिएर कार्यवाही अगाडि बढाएको रहस्य बयानको क्रममा खोलेकै हुन् । त्यसैगरी कर फस्र्यौट आयोगका सदस्यसचिव रहेका चूडामणि शर्माले पनि ‘माथि’ को आदेशमा गरेको बताउन थालेपछि उनी बलिया देखिँदै गए, मुद्दा कमजोर हुँदै गयो । आखिर उनी साधारण तारिखमा थुनामुक्त भए ।


आश्चर्य त केमा छ भने “संसद भनेको बोकाको टाउको देखाएर कुकुरको मासु बेच्ने भ्रष्टहरूको पसल हो” भन्दै संसदीय व्यवस्था उल्ट्याउन प्रजातन्त्र र प्रजातन्त्रवादीका बिरूद्ध हतियार उठाएर “नयाँ नेपालको निर्माण” का लागि “महान जनयुद्ध” गरेको दाबी गर्ने “गौरवशाली पार्टी” का सर्वहारा अर्बपति मुखियाहरू नै आफुले विगतमा विरोध गर्दैआएको परिपाटीका सबभन्दा अग्रणी हर्ताकर्ता बनेका छन्, जसले सामाजिक मूल्य मान्यता र आदर्शलाई ध्वस्त गरेर पैसामात्र पछ्याउने कुलत वरण गरेका छन् । भ्रष्टाचारले पञ्चायतलाई निल्यो ।


अजय सुमार्गी, विनोद चौधरी, गोपालबहादुर र चूडामणि त भ्रष्टाचार र दण्डहिनताका पछिल्ला पात्रमात्र हुन् । भ्रष्टाचारका अनेक आयाम र रुपहरूले मुलुक हल्लाइरहेको छ, अखबारका पाना दिनहूँ रंगाइरहेको छ, सामाजिक सञ्जालमा आक्रोस व्याप्त बनाइरहेको छ, सत्ता सञ्चालकहरू मौन छन्, इमानदार देखिएकाहरू पनि बेइमान हुने मौका पर्खेर बसेका छन् । ०६२/६३ मा खोजिएको परिवर्तन आज लोकतान्त्रिक गणतन्त्रको खास्टोभित्र राज्यको शिखरमा यस्तै रुप लिएर बसेको छ । माघ १९ को शाही घोषणाले ल्याएको परिणति, आजको ब्यवस्थाले आर्थिक अपराध, भ्रष्टाचार र कुशासनलाई सदाचार बनाइदिएको छ ।

अझ आश्चर्य त केमा छ भने “संसद भनेको बोकाको टाउको देखाएर कुकुरको मासु बेच्ने भ्रष्टहरूको पसल हो” भन्दै संसदीय व्यवस्था उल्ट्याउन प्रजातन्त्र र प्रजातन्त्रवादीका बिरूद्ध हतियार उठाएर “नयाँ नेपालको निर्माण” का लागि “महान जनयुद्ध” गरेको दाबी गर्ने “गौरवशाली पार्टी” का सर्वहारा अर्बपति मुखियाहरू नै आफुले विगतमा विरोध गर्दैआएको परिपाटीका सबभन्दा अग्रणी हर्ताकर्ता बनेका छन्, जसले सामाजिक मूल्य मान्यता र आदर्शलाई ध्वस्त गरेर पैसामात्र पछ्याउने कुलत वरण गरेका छन् । भ्रष्टाचारले पञ्चायतलाई निल्यो ।

२०४६–२०६१ को प्रजातन्त्रलाई बदनाम ग¥यो । आजकाल त भ्रष्टाचारको मुख अर्ब खाने खालको ठूलो भएको छ । यो संविधानले भ्रष्टाचार र दण्डहिनता तह लगाउने त कहाँ हो कहाँ भ्रष्टाचारले सत्ताधारीहरूलाई तह लगाउने अवश्यम्भावी देखिन्छ । यस यथार्थको कसीबाट हेर्दा हाल मुलुक हल्लाइरहेका कहालीलाग्दा भ्रष्टाचारका मुद्दाहरू चाडपर्व वा अन्य कुनै भयावह विपदको मौका छोपेर फासफुस हुने प्रबल सम्भावना छ ।

तपाईको प्रतिक्रिया

सम्बन्धित समाचार