देश अराजकतातिर अघि बढ्दै


Share This

नेपालबहस संवाददाता    

◊ विष्णुकुमार प्रसाई ◊

मुलुकका सांसदको संलग्नतामा ठेक्कापट्टाको नाममा अबौं स्वाहा पार्दा समेत राज्यले त्यस्ता सांसदको संरक्षण नाङ्गो रुपमा गर्छ । मन्त्री पद नै पैसामा साटिएका कुरा सार्वजनिक भएका छन् ।

क्रसर उद्योग र ट्रिपर सञ्चालनमा प्रहरीका डीआईजी समेतको संलग्नता हुनु र उनी मात्र होइन थुप्रै प्रहरी अधिकारीहरु क्रसर र टिपर व्यवसयमा संलग्न हुनु, प्रहरीका उपल्लो तहका अधिकारी सुन तस्करीमा संलग्न हुनु, राज्यको निमयकानून हातमा लिएर इन्कान्टरको नाममा मान्छे मार्ने योजना बनाएको अडियो सार्वजनिक हुँदा समेत त्यस्ता प्रहरीको संरक्षण गरिनु, हत्या र बलात्कारकाण्डमा सहयोगीको भूमिका खेल्ने, अपराध लुकाउन मद्दत गर्ने, जवर्जस्ती निर्दोष व्यक्तिलाई अपराधी बनाई सक्कली अपराधीलाई वचाउने प्रहरीलाई समेत बखास्तको नाममा कानूनी कारवाही नगरिनु र यस्ता अनुसन्धानका नाममा गैरजिम्मेवार काम गर्ने प्रहरीलाई बचाउनुले मुलुक पूर्ण रुपमा अस्थिर र अराजकतातिर अघि बढ्दैछ ।


राष्ट्रको नीति नियम–कानुन ,संविधान वनाउने, जनताको जीउधनको सुरक्षाको जिम्मा लिएकाहरु नै जब अपराधमा संलग्न हुन्छन् र राज्यले त्यस्तालाई कारवाही गर्दैन भने यो सरकार केका लागि बनेको र यसले के गर्दैन भनेर भन्न सकिन्छ । पहुँचवालाको अगाडि मुलुकको राज्य संयन्त्र निरीह बन्दै गएको देखिन्छ । जेजति वेथिति  भएका छन, अपराधहरु भएका छन , त्यसमा राजनीतिक तह नै मुलत हावी भएको प्रष्ट देखिन्छ ।


ठेकेदारलाई पैसाको भरमा नियुक्ति गरिएको, ठेकदार र नवप्रवेशीलाई मन्त्री पद वेचिएको भन्दै मुगुका प्रदेशसभा सदस्य चन्द्रबहादुर शाहीले िदएको राजीनामा एवं भौतिक पूर्वाधार विकासमन्त्री खड्गबहादुर खत्री स्वयं ठेकेदार हुनु र उनको कम्पनीले लिएको ठेक्का मन्त्री भएपछि उनकै मन्त्रालय मातहत हुनुले सरकारको कुरुप संरचना र देशको भयावह स्थिति प्रष्ट हुन्छ ।

संसदको विकास समितिमा तीन जना त ठेकेदारहरु नै सदस्य हुनु, मन्त्रीहरु भ्रष्ट, ठेकेदार र पैसामा काम गर्नेहरुको विगविगि हुनुले संसद भ्रष्टहरुको अखडा बनेको र राज्य कुरुप भएको प्रष्ट हुन्छ । राष्ट्रको नीति नियम–कानुन ,संविधान वनाउने, जनताको जीउधनको सुरक्षाको जिम्मा लिएकाहरु नै जब अपराधमा संलग्न हुन्छन् र राज्यले त्यस्तालाई कारवाही गर्दैन भने यो सरकार केका लागि बनेको र यसले के गर्दैन भनेर भन्न सकिन्छ । पहुँचवालाको अगाडि मुलुकको राज्य संयन्त्र निरीह बन्दै गएको देखिन्छ । जेजति वेथिति  भएका छन, अपराधहरु भएका छन , त्यसमा राजनीतिक तह नै मुलत हावी भएको प्रष्ट देखिन्छ ।

महत्वपूर्ण विषयमा संसदमा छलफल हुँदा सांसदहरुको उपस्थिति नै हुँदैन । भएका पनि मस्त निदाइरहेका हुन्छन् । कोहीकोही त संसदमा घुरेको आवाज डरलाग्दो सुनिन्छ । कुनै नीति पनि छैन र नैतिकता पनि छैन । सांसद, मन्त्रीले आफूलाई नियम कानूनदेखिमाथि ठान्छन् । नभन्दै उनीहरुको संरक्षण गर्ने निकाय पनि देखिन्छ ।

राणाहरुको गुलामी गर्ने चाटुकरकारले १० र १० जोड्दा कति हुन्छ भन्ने प्रश्नमा १५ भनेर उत्तर दिँदा हँ ठिक भनिस् त्यही ५ मात्र त पुगेन भनेर नियक्ति दिइन्थ्यो । अहिलेको अवस्था पनि त्यस्तै छ ।

राणाकालमा देखावटी रुपमा कर्मचारी नियुक्ति गर्दा दश दश कति हुन्छ भनेर सोध्दा बीस भन्नासाथ भएन, मिलेन एककोडी भन्न जानिनस् भनेर हप्काएर पठाइन्थ्यो । राणाहरुको गुलामी गर्ने चाटुकरकारले १० र १० जोड्दा कति हुन्छ भन्ने प्रश्नमा १५ भनेर उत्तर दिँदा हँ ठिक भनिस् त्यही ५ मात्र त पुगेन भनेर नियक्ति दिइन्थ्यो । अहिलेको अवस्था पनि त्यस्तै छ ।

नेता उर्फ  झण्डाडण्डा बोकेकाहरुले दिएको भाषण सुन्दा ससाना केटाकेटीहरु पनि हाँस्छन् । रेडियो, टिभी नै बन्द गरिने वा च्यानल चेन्ज गर्ने गरिन्छ । सर्वसाधारण जनताले वाच्न पाउने अवस्था समेत खोसिएको छ, कहालीलाग्दो कर प्रणालीबाट । ठूला व्यवसायीलाई ४ लाख भन्दा तल कर लाग्दैन । कैयन व्यक्तिका नाममा टुक्रेटुक्रे व्यवसाय गरिन्छ, गराइन्छ । ठूलठूलो भ्रष्टाचार मुद्दामा राज्यकोष दोहनको मुद्दामा सुन तस्करी, मुनाफाखोर, कालावजरियाहरुलाई राज्यले नै संरक्षण दिइरहेको छ ।

‘सुखी नेपाली र समृद्ध नेपाल’ भनेको यही हो ? हो भने अव जनताले विकल्प खोज्ने बेला आएको छ । जनविद्रोहमा अघि बढ्ने वेला समेत आएको छ । देशको स्वाधिनतामा धावा, जनतामाथि अत्याचारको सीमा नाघेपछि इतिहासमा विकल्पहरु खोजिएका छन् । ती विकल्प भनेको अहिलेको परिस्थितिमा जनविद्रोह वाहेक अरु केही हुन सक्दैन ।

( प्रतिस्पर्धा साप्ताहिकका सम्पादक प्रसाईको फेसबुक वालबाट लिईएको यो लेख उनको निजी विचार हो )

तपाईको प्रतिक्रिया
Road Show Real State

सम्बन्धित समाचार