किन मनाउने विदेशी ‘न्यू इयर’ ?


Share This

नेपालबहस संवाददाता    

सायद नेपाल मात्र त्यस्तो देश होला जहाँका नागरिक र तिनका छोराछोरीले आफ्नै मातृभुमिमा आफु पढ्ने विद्यालयभित्र नेपाली भाषा, राष्ट्रिय भाषा, मातृभाषा अथवा भनौँ आफ्नो भाषा बोल्दा आर्थिक जरिवाना तिर्नुपर्छ । दण्डित हुनुपर्छ । गाली खानुपर्छ । अपमानित हुनुपर्छ र हिनताबोधले जल्नुपर्छ । हामीलाई होस नै छैन कि हामीले के पढ्यौँ ? के पढायौँ र के सिकाउँदै छौँ भनेर । बरु लोक सेवा आयोगले एउटा नयाँ प्रश्न थपे हुन्छ । आफ्नो देशको नागरिकले आफुले पढ्ने विद्यालय(बोर्डिङ)मा मातृभाषा बोल्दा जरिवाना तिर्नुपर्ने वा सजाय भोग्नुपर्ने देश कुन हो ? सामान्य ज्ञानमा छाप्दा हुन्छ, यसको सही उत्तर हो, नेपाल ।

सन्तोष खड्का

एकाबिहानै एकजना नजिकको साथीलाई भनें :– “ह्याप्पी ‘न्यू इयर’, २०१९ । हार्दिक शुभकामना, धानेर धानिनसक्नुको प्रगति होस् ।”

साथीले भने :- “सर, यो हाम्रो ‘न्यू इयर’ होइन । विदेशीको अंग्रेजी ‘न्यू इयर’ । के मनाउनु ?”

हे भगवान्, हाम्रो पाखण्डको कुनै सिमाना छैन । पिआर र ग्रीन कार्ड हाम्रो हो ? अमेरिकन डि.भि चिठ्ठा हाम्रो हो ? डलर हाम्रो हो ? भेज होस् कि बफ मःम हाम्रो हो ? कोकाकोला हाम्रो हो ?

विदेशी धर्म हाम्रो हो ? मैले यो भनिरहेको छैन कि कुनै फलानो सन्त, ईश्वर वा भगवान हाम्रो कि होइन ? मेरो सवाल यो हो कि यो संस्कार, यो जीवनशैली ,यो भेषभुषा (फेशन) हाम्रो हो कि होइन ?

लभ म्यारिज र भ्यालेन्टाइन डे हाम्रो हो ? बरु प्रेम गर्ने र प्रेम गर्ने मानिसलाई जीवनसाथी बनाउन बाधा अवरोध आयो भने बिद्रोह गर्ने र ‘पोइल’ जाने वा भागेर/भगाएर बिहे गर्ने संस्कृति चैँ हाम्रो हो । त्यसमा गर्व गरे हुन्छ । तपाईले बोक्ने मोवाइल हाम्रो हो ? तपाईले हेर्ने टीभी हाम्रो हो ? तपाईले चढ्ने कार हाम्रो हो ? तपाईले चढ्ने हवाइजहाज हाम्रो हो ? मिस नेपाल भन्ने शब्द हाम्रो हो ? हो, नेपाल सुन्दरी बन्ने छोरी वा दिदीबहिनी हाम्रो हो । र मिस नेपाल भन्ने अवधारणाले युवतीहरुलाई सिर्जनात्मक र व्यवसायिक हुने अवसर दिन्छ भनेर हामीले अपनाएको मात्र हो ।

घर-घरमा हरेक अभिभावक आफ्ना बच्चाहरुलाई किन फष्ट, सेकेन्ड भइनस भनेर तनाव दिने काम गरिरहेका हुन्छन् । घाँटी रेट्ने प्रतिस्पर्धा भनेको यही हो । हाम्रो पाखण्डिपन र दुर्रबुद्धिको हिसाबकिताब नै छैन । म यस्ता बुबा आमा र अभिभावकहरु भेट्छु, जसले मेरो छोराछोरीले नेपाली त राम्रोसँग बोल्न र लेख्न जान्दैन, कमजोर छ । तर, अंग्रेजी राम्रो, स्मार्ट छ, ट्यालेन्ट छ भनेर नाक घिरौँला जत्रो बनाउँछन् । यो कुन खाले गरिमा हो ? यो भनेको मेरी आमा गरिबीका कारण कुरुप छिन् भनेर हेला गर्नु र विलगेट्सको आमा अर्बपतिको आमा हुन् । त्यसैले सुन्दर छिन् भनेर प्रशंसा गर्नु जस्तै हो । आमा आमा नै हो मैले आफ्नो आमालाई सम्मान गरेर पनि अरु आमाहरुलाई प्रेम र सम्मान दिनसक्छु भन्ने सोच र संस्कार सिक्नु जरुरी छ ।

पपकर्न र फ्रेन्च फ्राई हाम्रो हो ? के चाउमिन, स्यान्विच, पिज्जा, वर्गर, आइसक्रिम, ब्यूटीपार्लर हाम्रो हो ? अरु कुरै छाडौँ न  ! मेडिकल साइन्सले विकास गरेको तपाईले खाने हजाराैं औषधी र तिनको नाम हाम्रो हो ? औषधी मात्र होइन धेरै रोग पनि ! एउटा शिक्षित र व्यवसायिक व्यक्तिसँग कुराकानी (संवाद) गर्दा राष्ट्रिय भाषा, नेपाली वा मातृभाषालाई न्याय गर्ने गरी शुद्ध बोल्न नसक्ने भइसक्यौँ । अभिव्यक्तिलाई खिचडी र कुरुप बनाउँछौं । अनेकथरी मिसाएर । के गणतन्त्र हाम्रो हो ? संघीयता हाम्रो हो ? के धर्म निरपेक्षता हाम्रो हो ? कदापी होइन । यी कुरा स्वदेशी कि विदेशी ? त्यो भए यी सबै हाम्रो होइन, के गर्नु हुन्छ अब ?

यी विदेशी, अन्तर्राष्ट्रिय वा अरुको संस्कृति, मोडेल, व्यवस्था, प्रणाली हामीले किन अनुसरण ग¥यौँ ? किनभने हामीलाई आधुनिक मात्र होइन, अत्याधुनिक सभ्य, उन्नत र अति विकसित हुनुछ । अथवा भनौँ समृद्ध र विकसित हुने हाम्रो ठुलो साझा स्वार्थ पुरा गर्नु छ । धार्मिक सहिष्णुता हाम्रो संस्कार र संस्कृति हो । यदि तपाई मलाई सोध्नुहुन्छ कि, संसारको सबैभन्दा घटिया शब्द के हो ? म भन्छु ‘निरपेक्षता’ । मान्छे जन्मेपछि मर्छ । यो नै हामीले देखेको र भोगेको अन्तिम सत्य र निरपेक्ष कुरा हो । संसार र जीवनमा मृत्युबाहेक अरु केही कुरा निरपेक्ष हुनै सक्दैन ।

हो, स्वतन्त्र हुन सक्ला तर निरपेक्ष भन्ने कुनै शब्दले स्वतन्त्रताको उद्घोष र ग्यारेण्टी गर्छ भन्ने छैन । हामीले संविधानमा नै लेखेर संस्थागत गरेको यी ठुला–ठुला शब्दहरुको मुल्य हाम्रो वर्तमान र भावी पुस्ताले कति हदसम्म चुकाउनु पर्ने हो , त्यो कसैलाई पनि थाहा छैन । यसको कुनै लेखाजोखा, हिसाबकिताब छैन ।

महान् वैज्ञानिक अल्वर्ट आइन्सटाइनले विज्ञानमा समेत सापेक्षतावादको सिद्धान्त (Theory of relativity) को प्रतिपादन गुर्नभयो । तर हामीले भने धर्ममा समेत निरपेक्षता घुर्साने, छिराउने र लाद्ने काम गर्यौं ।

हो, हामी अरुको संस्कृति, प्रविधि, भाषा, धर्म, सबैलाई प्रयोग गर्न स्वीकार्न र अपनाउन सक्छौँ । जसको लागि आफ्नोलाई तिरस्कार, घृणा गरेर होइन स्वीकार र प्रेम गरेर नै । आफ्नो अस्तित्व, संस्कार, संस्कृति, मौलिकतालाई नजरअन्दाज गरेर, कुल्चिएर प्राप्त गरिने कुनै पद, प्रतिष्ठा, धन, सम्पत्ति र उपलब्धीको गरिमा गर्व गर्नलायक वा आत्मसम्मानयुक्त हुँदैन । सबै श्रृजनात्मकता, र नविनता अनि रुपान्तरण आफ्नोपन र मौलिकतामा जन्मिन्छ । म अधिकांश निजी विद्यालयहरुमा देख्छु, अंग्रेजी बोल्ने क्षेत्र (इङ्लिस स्पिकिङ जोन) भनेर लेखिएको हुन्छ । साइनबोर्ड झुण्ड्याइएको हुन्छ । धन्न आजका मितिसम्म एउटा स्कुलमा भेटें जहाँ ‘नेपाली बोल्ने क्षेत्र’ भनेर साइनबोर्डमा लेखिएको थियो ।

सायद नेपाल मात्र त्यस्तो देश होला जहाँका नागरिक र तिनका छोराछोरीले आफ्नै मातृभुमिमा आफु पढ्ने विद्यालयभित्र नेपाली भाषा, राष्ट्रिय भाषा, मातृभाषा अथवा भनौँ आफ्नो भाषा बोल्दा आर्थिक जरिवाना तिर्नुपर्छ । दण्डित हुनुपर्छ । गाली खानुपर्छ । अपमानित हुनुपर्छ र हिनताबोधले जल्नुपर्छ । हामीलाई होश नै छैन कि हामीले के पढ्यौँ ? के पढायौँ र के सिकाउँदै छौँ भनेर । बरु लोक सेवा आयोगले एउटा नयाँ प्रश्न थपे हुन्छ । आफ्नो देशको नागरिकले आफुले पढ्ने विद्यालय(बोर्डिङ)मा मातृभाषा बोल्दा जरिवाना तिर्नुपर्ने वा सजाय भोग्नुपर्ने देश कुन हो ? सामान्य ज्ञानमा छाप्दा हुन्छ, यसको सही उत्तर हो, नेपाल ।

बोर्डिङ स्कुल भनिने निजी विद्यालय संचालक र अंग्रेजी माध्यम भनेर चिच्याइरहेका हामी कतिलाई बोर्डिङ भन्ने शब्दको अर्थ थाहा छ ? ईमान्दार भएर आफैँलाई प्रश्न गरौँ र उत्तर एकपटक शब्दकोषमा हेर्ने हो कि ? यसो भन्दै गर्दा अंग्रेजी र अरु कुनै भाषाप्रति मेरो आग्रह पूर्वाग्रह होइन । मलाई पनि अंग्रेजी मनपर्छ । स्कुल पढ्दा सुनेको ‘मलाई पनि अंग्रेजीमा बोल्न सिकाइदेउ न, अंग्रेजीमै मनको कुरा खोल्न सिकाइदेउन । भन त लौ……’ गीतकार एवं वरिष्ठ स्त्रीरोग विशेषज्ञ डा. भोला रिजालको साथी फिल्ममा समावेश गीत पनि हो । म गर्वका साथ भन्दछु कि कुनैदिन संयुक्त राष्ट्रसंघको महासभामा एकघण्टा भन्दा बढी/लामो भाषण गर्नुपर्यो भनेपनि म खुलेर प्रष्ट र फरर्रर्र… अंग्रेजी बोल्न सक्छु । साथै, मलाई आफ्नो भाषा नेपाली भाषा लेख्न, बोल्न र बुझाउन कुनै समस्या छैन ।

सिधासिधा भन्ने हो भने डिभी, पिआर र डलर वा धन सम्पत्तिसँग जवानी, यौवन, यौन र आधा उमेरको जेठो मान्छेसँग जिन्दगी नै साट्ने र दाउमा लगाउने प्रवृत्ति चाहीँ हाम्रो संस्कृति होइन । ठिक छ तपाई सच्चा प्रेम गर्नुहुन्छ, गर्नुस् । जोसँग गर्नुस्, जुन उमेरसँगको गर्नुहोस् । केही आपत्ति छैन । तर, सम्बन्ध र प्रेम केका लागि र किन बनाउनुहुन्छ ? त्यो चाल पाइएन भने प्रेमको मुना नपलाउँदै सुक्न र मर्न सक्छ । धुजा–धुजा र धरासायी हुन्छ । अनि ब्रेकअप र डिभोर्स जन्मिन्छ । त्यससँगै डिप्रेसन पनि । हाम्रो संस्कृति, सभ्यता र सनातन धर्म अनि धर्मशास्त्रमा समेत नभएको शब्द हो डिभोर्स । यानी कि सम्बन्ध विच्छेद । म सक्कल, मौलिक र जस्तो छु त्यस्तै नभएसम्म मैले प्रेम, स्वतन्त्रता र समृद्धिलाई चुम्न सक्दिन । कुनै ब्रेकअप र डिभोर्सले जीवनमा प्रेम, स्वतन्त्रता र मुक्ति दिन्छ जरुरी छैन । हामी सबैले खोजेको अन्तिम उपलब्धी खुशी हो । खुशी नामको भट्टिचाहीँ सम्बन्ध हो र सम्बन्धको मुहान चाहीँ प्रेम हो । अतः आफैँसँग र बाँकी अरु सबैसँग प्रेमपूर्ण सम्बन्धको अभ्यासले नै खुशीको फुल फुलाउँछ ।

तपाईले प्रयोग गर्ने फेसबुक र अन्तरसंजाल (इन्टरनेट) तपाईको हो ? यदि होइन भने किन प्रयोग गर्नुहुन्छ ? सक्नुहुन्छ भने यी सारा प्रविधि र आविश्रकारबाट बच्नुस् । हिम्मत छ ? चल्छ जिन्दगी ? तपाई विदेशीको अंग्रेजी नयाँ वर्ष नमनाउनुस् । तर, के इमेल ठेगाना, त्यसका गुप्तिशब्द (पासवर्ड) अंग्रेजी अक्षर प्रयोग नगरी लेखेर देखाउन सक्नुहुन्छ ? आजको मिति तपाईको डायरी, ल्यापटप, मोवाइल फोन, तपाईको बैंक स्टेटमेन्ट, आज तपाईले लेखेका, पढेका र हेरेका तिथिमितिहरु स्वदेशी थिए कि विदेशी ?

फेरि डब्लु. टि .ओ, डब्लु .एच .ओ, एनजिओ/आईएनजीओ, नेशनलपार्क तपाईंको हो ? छोरा छोरीलाई जागिर चाहिँ प्रोजेक्ट र एनजिओमा खुवाउनु पर्ने अनि विदेशीको अंग्रेजी न्यू इयर नमान्ने ? तपाईले २४ सै घण्टा लगाउने टाई, सुट जिन्स, पेन्टी, ब्रा लगायत अधिकांश उपभोग्य सामाग्री ती सबै तपाईंको हो ? स्वदेशी हो ? के ठुलो कुरा गर्नु हजुर ! तपाईले प्रयोग गर्ने कण्डम विदेशी हो कि होइन ? अनि पोर्न फिल्म (ब्लु फिल्म) नि ? अंग्रेजी भाषाको कुरा गर्ने हो भने टोफेल, आईईएलटिएस्, जीआरई, स्याट हाम्रो हो ?

हावापानी परिवर्तन र विश्व तापमान (क्लाइमेट चेन्ज र ग्लोबल वार्मिङ्ग) हाम्रो आफ्नो हो कि होइन ? संयुक्त राष्ट्रसंघ आफ्नो हो कि होइन ? हिजो मिति २०७५–०९–०१ गतेदेखि गुफाडाँडा, सिन्धुपाल्चोक, नेपालमा ३ दिने हावापानी परिवर्तन सम्मेलन भइरहेको छ । त्यो हाम्रो कि विदेशीको ? मैले काठमाडौं विश्वविद्यालय (केयु)बाट वातावरण शिक्षा र दिगो विकासमा मास्टर डिग्री गरें । त्यो हाम्रो कि विदेशीको ? जबकी सारा विश्व दिगो विकासको लक्ष्य २०३० पक्ष्याइरहेको छ । हाम्रो देश नेपाल पनि ।

वियर, व्हीस्की, डान्सबार, नाइटक्लब, फाइभस्टार होटल, क्यासिनो, सिग्नेचर, भर्जिन, स्कच, रेडलेवल हाम्रो कि विदेशीको ? भर्जिन भन्ने शब्द र भर्जिन नामको रक्सी दुवै हाम्रो होइन । अब के गर्नुहुन्छ ?

हामी यति नक्कली र पाखण्डी भइसक्यौँ कि, त्यसको पराकाष्टा भेट्टाउन नै गाह्रो भइसक्यो । आफुले बोक्ने झोला, लगाउने कपडा र ड्रेसपनि सम्हाल्न नसक्ने कलिलो उमेरको बच्चालाई टाई भिराएर स्कुल पठाउँछौँ । टाई लगाउनु आधुनिक बन्नु, सभ्य हुनु र अनुशासित हुनु हो भनेर सिकाउँछौं । एउटा कलिलो बच्चालाई टाई संस्कृति लादेर निरिह र लाचार बनाउँछौँ । अनि फेरि हामी र यहि समाज टाई लगाएर ठूलो कुरा गर्छ भनेर आलोचना गछौँ । के पारा हो यो ? हामीलाई आफ्नै भेषभुषा जस्तै दौरा सुरुवाल, बख्खु, गुन्यू चोलो लगाउन लाज लाग्छ । कहिलेकाहीँ यसो सिजनल र पार्टटाईम र त्यो पनि देखाउनको लागि मात्र लगाउछौँ ।

गुन्द्री, राडी, पाखी ओढ्न र ओछ्याउन घिन लाग्छ । घडी, रेडियो स्वदेशी हो ? बाचुन्जेलको कुरै छोडौँ । अस्पतालमा जन्म या मृत्यु भयो भने पनि तपाईलाई दिइने प्रमाणपत्र जन्म वा मृत्यु प्रमाणपत्र होइन । बर्थ सर्टिफिकेट वा डेथ सर्टिफिकेट हो हजुर ! त्यही लेखिन्छ, बकाइदा अंग्रेजीमा ।

प्याराग्लाइडिङ, बन्जीजम्पिङ, मोटरबाईक स्कुटी, केएफसी ग्याँस, फ्यान, कार्पेट, फ्रिज, वासिङमेसिन, आधुनिक ट्वाइलेटको कमोटको अवधारणा स्वदेशी कि विदेशी ? पासपोर्ट, भिसा र रेमिट्यान्सको अवधारणा स्वदेशी हो ? फिल्म हल, बैंक, सिईओ, एप्पलको आईफोन, हाउस पेन्ट जस्ता शब्द स्वदेशी कि विदेशी ? फेरि डब्लु. टि. ओ, डब्लु .एच .ओ, एनजिओ, आइएनजिओ, नेशनल पार्क तपाईंको हो ? छोराछोरीलाई जागिर चाहिँ प्रोजेक्ट र एनजिओमा खुवाउनु पर्ने अनि विदेशीको अंग्रेजी न्यू इयर नमान्ने ? तपाईले २४ सै घण्टा लगाउने टाई, सुट जिन्स, पेन्टी, ब्रा लगायत अधिकांश उपभोग्य सामाग्री ती सबै तपाईंको हो ? स्वदेशी हो ? के ठुलो कुरा गर्नु हजुर ! तपाईले प्रयोग गर्ने कण्डम विदेशी हो कि होइन ? अनि पोर्न फिल्म (ब्लु फिल्म) नि ? अंग्रेजी भाषाको कुरा गर्ने हो भने टोफेल, आईईएलटिएस्, जीआरई, स्याट हाम्रो हो ?

 म स्नातक पढ्दै गर्दा समाजशास्त्र भन्ने विषयको परिक्षामा एउटा प्रश्न सोधियो । ग्लोबलfइजेशन तपाईको ढोकामा छ, तपाई के गर्नुहुन्छ ? मैले उत्तरमा लेखेँ । म विश्वव्यापिकरणलाई स्वीकार्छु र सामना गर्छु । हो ,जिन्दगीमा कन्ट्रोल जेड (अन्डू) कमाण्ड नै हुँदैन । यो त कम्यूटरको भाषा हो हजुर । जे हुन्छ, घट्छ, त्यसलाई नहुने बनाउन सकिँदैन । न त दोस्रोपटक दोहोर्याएर नै गर्न मिल्छ । प्रेम, घृणा, सफलता, असफलता, आलोचना, प्रसंशा, सुख, दुख, राम्रो नराम्रो इत्यादि ।

श्रीमद्भगवद्गीता, सन्तहरु, ईसा-मसिह, मोहमद, सिद्धार्थ गौतम, बुद्धपुरुष, अल्ला, राम, ईश्वर, क्रिसमस, बाईबल, कुरान, त्रीपिटक, चर्च, मन्दिर, मस्जिद, गिर्जाघर, होलीवाईन, पञ्चामृत, यमोरी, कुन कस्को हो ? आज गाउँदेखि शहरसम्म कोही विदेश गएन वा नेपालमा केही गरिरहेको छ भने उ बुद्धि नभएको, नालायक र केही उपाय नलागेर पो नेपाल बसिरहेको छ कि भन्ने दृष्टिकोण हावी हुँदै गएको छ । मानौ उमेर पुगेर पनि कुनै युवा/युवतीले बिहे गरेन भने फलानोले किन बिहे गरेन भनेर प्रश्न, प्रतिप्रश्न, शङ्का र हंगामा भएजस्तो ।

पढ्न वा पैसा कमाउन विदेश जानु र उन्नती प्रगति गर्नु नराम्रो होइन । तर के स्वदेशमा नै बसेर केही गर्नु चाहिँ नराम्रो हो त ? हाम्रा युवाहरुलाई हामी आफ्नै देशमा बसेर केही पनि गर्न सक्दैनौ र जिन्दगी नै चल्दैन भन्ने हिन र घटिया मानसिकता र मनोविज्ञानले ग्रस्त बनायो । कृषिप्रधान देशमा म किसानको छोरा/छोरी हुँ भन्न लाज मान्छन् ।

सरकारी स्कुल पढेका र अंग्रेजी बोल्न नजान्नेहरु विदेशमा होइन स्वदेशमा नै दोस्रो दर्जाको नागरिक जस्ता भए । किन होला ? हामीले हाम्रा छोराछोरी र विद्यार्थीहरुलाई पढ्नु भनेको केही जानकारीहरु कण्ठ गर्नु, घोक्नु, परिक्षा दिनु र कागजको एउटा प्रमाणपत्र लिनु मात्रै हो भनेजस्तो सस्तो ज्ञान दियौँ । जसका कारणले पढाइलाई जिन्दगीसँग जोड्ने व्यवहारिक बन्ने, सिप सिक्ने, आत्मनिर्भर र व्यवसायिक बन्ने, संस्कार सिक्ने, समाजमा घुलमिल हुने, सहयोगी भावनाको विकास गर्ने पाटोहरु छुटे । पढाइको अन्तिम उद्देश्य प्रमाणपत्र जागिर र पैसा मात्रै भएपछि यस्तो हुन्छ नै ।

घर-घरमा हरेक अभिभावक आफ्ना बच्चाहरुलाई किन फस्र्ट, सेकेन्ड भइनस भनेर तनाव दिने काम गरिरहेका हुन्छन् । घाँटी रेट्ने प्रतिस्पर्धा भनेको यही हो । हाम्रो पाखण्डिपन र दुर्रबुद्धिको हिसाबकिताब नै छैन । म यस्ता बुबा आमा र अभिभावकहरु भेट्छु जसले मेरो छोराछोरीले नेपाली त राम्रोसँग बोल्न र लेख्न जान्दैन, कमजोर छ । तर, अंग्रेजी राम्रो, स्मार्ट छ, ट्यालेन्ट छ भनेर नाक घिरौँला जत्रो बनाउँछन् । यो कुन खाले गरिमा हो ? यो भनेको मेरी आमा गरिबीका कारण कुरुप छिन् भनेर हेला गर्नु र विलगेट्सको आमा अर्बपतिको आमा हुन् । त्यसैले सुन्दर छिन् भनेर प्रशंसा गर्नु जस्तै हो । आमा आमा नै हो मैले आफ्नो आमालाई सम्मान गरेर पनि अरु आमाहरुलाई प्रेम र सम्मान दिन सक्छु भन्ने सोच र संस्कार सिक्नु जरुरी छ ।

हो, तपाईं विदेशी भनिने वा विदेशीको लेवल लागेका अंग्रेजी न्यू इयर होस् वा यस्ता हजारौं कुराहरुलाई तिरस्कार गर्न सक्नुहुन्न, चाहेर पनि । स्वीकार्न सक्नुहुन्छ । स्वागत गर्न सक्नुहुन्छ । स्वदेशी र विदेशीको विचार, ज्ञान, सिप, संस्कार, संस्कृति, वस्तुहरुको सन्तुलन मिलाउने र दुरी घटाउने इमान्दार प्रयास भने गर्न सक्नुहुन्छ ।

पहिलो कुरा हामी यर्थालाई स्वीकार गरौँ । पाखण्डी नबनौँ । दोस्रो कुरा, हामी अरुको वा विदेशी भनिने कुनै पनि चिज वा संस्कृतिको प्रयोग गर्दा हाम्रो आफ्नौ मौलिक ज्ञान संस्कृति, भाषा, सीप इत्यादिलाई पनि प्रेम र सम्मान गरौँ । तेस्रो र महत्वपूर्ण कुरा हामी यि यावत विषय मुद्दा, प्रश्न, नयाँ विकशित घटनाक्रमहरुलाई नजिकबाट नियालौँ । खुलेर बहस गरौँ ।
अतः आज मिति २०७५ साल पौष १७ गते तद्अनुसार, अंग्रेजी नयाँवर्ष सन् २०१९ जनवरी १ को हार्दिक मंगलमय शुभकामना ! सुख, शान्ति र समृद्धिको कामना । धानेर धानी नसक्नुको प्रगति होस् ।

हरि ॐ भन्दै हजारौँ शब्दहरु यहीँ बिसाउँछु ।

[email protected]

तपाईको प्रतिक्रिया

सम्बन्धित समाचार